Nintahban alerek ka Mujibto. “Dha'remma? Bada se pon andhi’ peleyan?”
Mujibto nyaot. “Kabarra, kalebun se sanonto gi’ ajajara pole.”
Sumrawi aghella’. “Baa... acallona pole, ya? Jagana korsena gi’ lembu’!”
Dulbarri ngoca’ pole. “Callon se kala lamba’, ca’na ta’ narema terro apeleya pole.”
Satengnga mengnga', sambi ngompa’ kellana sabrang, Mojibto nyambit. “La, se kala lamba’ gi’ apeleya pole?”
“Engghi,” jawab Dulbarri. “Masena korsena, gi’ mapan.”
“Dika ja’ pakalero maksod,” saoddha Sumrawi. “Mon kala, arowa coma lata'an. Mon kala pole, arténa pangalaman. Enggi mon kala pole, ganeko nyamana pon ta’ bakat.”
Kobungnga Man Nawwa agundhek ecapo’ ngakagga sakancaan.
Dulbarri nambain kabar anyar. “Ban kalebun se jang adha'an, ropana ta’ narema, polana pendukungnga erebbu’ oreng laen. Daddi kabarra, sanonto buwang tello’.”
Mojibto akepek. “Buh, lengkap! Ja' la toman daddi kalebun gi’ terro pole. Sela kala gi’ maksa. Se mennang sabellunna, jagana korang abit se toju'.”

