Ca’na Ahmad, sè èkoca’ nyambhung bhâlâ lamon bâḍâ orèng lakè’ bân orèng binè' sè la ta’ ètemmu jhâlân nasabbhâ, pas èpacampo kalabân sabâb macekka’ nèka.
Apapolè, jhât lakar bâḍâ nyama Marlèna è atèna Ahmad. Tor sè palèng senneng, Sabbhân ghu-lagghu, Ahmad bhâkal marung, sambi ḍhâ’-kanḍhâ’ân karaddhinanna Marlèna.
Ra-kèra sapolo orèng sè acaca Marlèna è bârungnga Nyè Muna. Nyè Muna ghun mèsem sambi nanèng sacangkèr biddhâng.
Ahmad nampanè biddhâng sè èjhuluwâghi Nyè Muna. Ahmad toju’ è paddhu, sambi kèr-mèkkèr pamèsemma Marlèna.
“Bânnè ghun bâ’na sè lèbur ka Marlèna,” ca’na Samsul ka Ahmad.
“Iyâ, sèngko’ tao, Sul. È kampong dinna’, cè’ bânnya’na orèng sè lèbur ka Marlèna. Sakèng, coma sèngko’ sè bisa aghuḍhâ ngangghuy pantun,” Ahmad cè’ manteppa.
“Mara, ḍâ’remma pantunna bâ’na?” ca’na Samsuddin.
“Marlèna ta’ kèra ngakan pantun, Mad,” ca’na Matrawi.
