Mata arè ta’ sampè’ cè’ sèyangnga, Ahmad bân Samsul èntar ka pèngghir sèrèng. Sè kaḍuwâ bhâkal ngassaè parao, mateppa’ lajâr, bân meccè’ jhâring sè pegghâ’ otabâ sè locot bhughellâ.
È bâkto angèn bhârât, rèng-orèng paḍâ ta’ mangkat ka tengnga tasè’. Rèng-orèng paḍâ bu-ambu sè nyarè pèssè.
Bâḍâ pan-bârâmpan mano’ sè ngabbher, kaḍhâng masemma’ ḍâ’ ka aèng tasè’ sè èghibâ angèn, kaḍhâng ngabbher cè’ tèngghina. Mano’-mano’ arowa sapertè aghânḍhu’ parasa’an senneng, paḍâ bân pangantan anyar sè ghi’ bhuru moghel tarèsna.
Ahmad sambi areng-reng kadhibi’ân:
“Laaaa lilalilalilaaaaa…Laaaa lilalilalilaaaaa…Laaaa lilalilalilaaaaa….” Ahmad ngosso paraona.
“Bâ’na ngèjhung apa nangès, Mad?” ca’na Samsul sè manjheng ta’ jhâu ḍâri Ahmad.
“Sèngko’ areng-reng ènga’ rèya bâḍâ artèna. Sè tao ka artèna arowa ghun sèngko’ bân Marlèna.”
“Mon bhâdhânna ghi’ lebbi gâgâ’ sèngko’ ètèmbhâng bâ’na. Kèng mon mas’ala dunnya, sèngko’ ta’ anḍi’,” ca’na Samsul.
“Sè ètemmowa ḍâgghi sapa sè bhâkal dhâddhi jhudhuna Marlèna, yâ jâriyâ sè ètarèma.”
O-tao, sè kaḍuwâ paḍâ ngabâs Marlèna sè teppa’na nèngtèng jhuko’. Sè kaḍuwâ paḍâ anganga, ngabâs Marlèna sè pajhâlânna nètèr kolènang, palèmbâyyâ meltas manjhâlin. Sè kaḍuwâ paḍâ ambu alako.
