E SETTONG MALEM, bulan e langnge' abak sorem. Sumrawi, Mujibto, Nintahban ban Dulbarri pareppa'na sepa' asela e kobungnga Man Nawwa. Angenna ngalesser, nyerrop kobi se laggi' panas.
Nintahban nyerot kobina, pas ngoca', “Empon, sanonto oreng tane kare sep-takorsep se alako, argana cabbi ancor."
Mujibto nyaot. “Ta' ganekona, ba'ari' bula ajuwal, gan sangang ebu. Sabatara buthok ce' larangnga. Ongkossa oreng alako, dika pon tao dibi'. Akaton ta' poko' ban bandhana.”
Sumrawi ngakak. “Ta’ ganekona, To. Mon buwana bagus! Argana mara salebbar burut. Jalurut. Mon cara neko, banne atane, atana’.”
Nintahban nyengnger. “Oreng tane sanonto coma bisa sabbar. Sabbar ngarep argana cabbi nae’.”
Dulbarri se mola gella’ matotok orabba tenggang, noro’ nyaot. “Engghi, ca’na mama’ lamba’, oreng sabbar bannya’ ajamma.”
Sakancaan padha ngakak. Cator sajan ramme. Dulbarri nonoen roko’na, pas ngoca’.
“Ellu’ gallu. Dhing-ngedhing, cepplo'anna kalebun pon para’? Katon taon dhateng.”
Nintahban alerek ka Mujibto. “Dha'remma? Bada se pon andhi’ peleyan?”
Mujibto nyaot. “Kabarra, kalebun se sanonto gi’ ajajara pole.”
Sumrawi aghella’. “Baa... acallona pole, ya? Jagana korsena gi’ lembu’!”
Dulbarri ngoca’ pole. “Callon se kala lamba’, ca’na ta’ narema terro apeleya pole.”
Satengnga mengnga', sambi ngompa’ kellana sabrang, Mojibto nyambit. “La, se kala lamba’ gi’ apeleya pole?”
“Engghi,” jawab Dulbarri. “Masena korsena, gi’ mapan.”
“Dika ja’ pakalero maksod,” saoddha Sumrawi. “Mon kala, arowa coma lata'an. Mon kala pole, arténa pangalaman. Enggi mon kala pole, ganeko nyamana pon ta’ bakat.”
Kobungnga Man Nawwa agundhek ecapo’ ngakagga sakancaan.
Dulbarri nambain kabar anyar. “Ban kalebun se jang adha'an, ropana ta’ narema, polana pendukungnga erebbu’ oreng laen. Daddi kabarra, sanonto buwang tello’.”
Mojibto akepek. “Buh, lengkap! Ja' la toman daddi kalebun gi’ terro pole. Sela kala gi’ maksa. Se mennang sabellunna, jagana korang abit se toju'.”
Nintahban gun mesem, arompak kandha. “Nyamana reya dhaggi' magarsare la kare mele ya... kalebun anyar, callon kona, otabana callon se ta’ toman mennang sakale.”
“Dika meleya sapa?” Sumrawi atanya ka sakancaan.
Mojibto ajawab sambi’ nyancang cangker e tanangnga. “Mon bula paggun mele cabbi, san-mesan peddhis.”
“Cabbi?” Saoddha Nintahban.
“Enggi. Cabbi mon argana larang, bula senneng. Enggi mon ancor, tolos se paggun aroko’ cap tampar. Mon urusan kalebunan, bula ta’ olle nape!”
Sakancaan ngakak pole, sampe’-sampe’ Buk Misnati se tedhung e palemper temmo ngedhing.
Ta’ abit, careta ngalle ka le-ollena kalebun kaangguy ra’yadda.
Dulbarri ngoca’. “Mon terro daddiya kalebun pole, enggi ja’ coma lebba’ janji. Magarsare, masyarakat sanonto pon padha penter, paggun ngabas jalan ban asella.”
Mujibto agu’-onggu'an. “Enggi. Jalan rosak se paggun ta’ epateppa’. Bantowan kadhang pot-lopot. Masyarakat ta' gampang loppa.”
Sumrawi agella’. “Mon janjina amanesan ban maddu. Bila mennang, kerreng!”
Dulbarri napet dhadhana. “Poko’na, sapa’a bai se apeleya kalebun, masyarakat ta’ buto jail. Buto bukte.”
Mojibto matotok kobi e cangkerra. “Enggi! Dina maddha peleyan motemmo e budhi. Sanonto se penting, cabbi mandar laranga!”.
Bulan e mongging bara’ sajana sorop. Sakancaan padha matotok kellana sabrang ban kobina, mole ka bengkona bang-sebang ngeba arebban se raja dha' ka Guste Allah.

